फॅटी लिव्हर, धमन्यांचा एथेरोमा
फॅटी लिव्हर, धमन्यांचा एथेरोमा
१८७८ सालापासून, मी व्हॅनेडियमचा उपाय म्हणून अशा काही प्रकारच्या रुग्णांवर उपचार करत आलो आहे, ज्यांना होमिओपॅथीच्या बाहेर हात लावणे शक्य नाही -- म्हणजे धमन्यांचा एथेरोमा आणि फॅटी डिजनरेशनच्या काही विशिष्ट केसेसमध्ये. मी फॉस्फरस, अँटिमनी, आर्सेनिक आणि तत्सम औषधे वापरत असे, पण काही विशिष्ट केसेसमध्ये मला मिळणाऱ्या परिणामांवर मी समाधानी नव्हतो: रोग बरा झाल्याशिवाय मला कशातच समाधान नाही. म्हणून मी अधिक व्यापक संशोधन केले आणि मला व्हॅनेडियममध्ये जे हवे होते ते सापडले असे मला वाटले, ज्याच्या शारीरिक परिणामांचा अभ्यास मी 'प्रोसीडिंग्स ऑफ द रॉयल सोसायटी'मध्ये केला होता. मला हे फरक ओळखण्याचे मुद्दे श्री. जी. एफ. डाउडेसवेल यांच्या 'जर्नल ऑफ फिजिओलॉजी'मधील "व्हॅनेडियमच्या क्षारांच्या प्रभावाखाली यकृतामध्ये होणारे संरचनात्मक बदल" या शीर्षकाच्या लेखातून मिळाले. एका शब्दात सांगायचे तर, यात पेशींचा खरा नाश होतो, रंगद्रव्य बाहेर पडते आणि यकृताला सर्वाधिक फटका बसतो. माझ्याकडे फॅटी लिव्हर, धमन्यांचा एथेरोमा, बेसिलर धमनीच्या मार्गावर तीव्र वेदना, कपाळावर मोठे गडद रंगाचे डाग, तीव्र अशक्तपणा इत्यादी लक्षणे असलेला एक रुग्ण होता.
तर, माझा रुग्ण तेव्हा सत्तर वर्षांहून अधिक वयाचा होता, आणि त्याची प्रकृती स्पष्टपणे खालावत होती व तो मृत्यूच्या दारात उभा होता, जिथून कोणीही परत येत नाही. व्हॅनेडियमच्या वापरामुळे (होमिओपॅथिक नियमांनुसार निवडलेले, विद्राव्य अमोनियम क्षार वापरले). ती महिला पूर्णपणे बरी झाली आणि आता ऐंशीच्या जवळ असूनही तशीच आहे.
१८७८ सालापासून, मी व्हॅनेडियमचा उपाय म्हणून अशा काही प्रकारच्या रुग्णांवर उपचार करत आलो आहे, ज्यांना होमिओपॅथीच्या बाहेर हात लावणे शक्य नाही -- म्हणजे धमन्यांचा एथेरोमा आणि फॅटी डिजनरेशनच्या काही विशिष्ट केसेसमध्ये. मी फॉस्फरस, अँटिमनी, आर्सेनिक आणि तत्सम औषधे वापरत असे, पण काही विशिष्ट केसेसमध्ये मला मिळणाऱ्या परिणामांवर मी समाधानी नव्हतो: रोग बरा झाल्याशिवाय मला कशातच समाधान नाही. म्हणून मी अधिक व्यापक संशोधन केले आणि मला व्हॅनेडियममध्ये जे हवे होते ते सापडले असे मला वाटले, ज्याच्या शारीरिक परिणामांचा अभ्यास मी 'प्रोसीडिंग्स ऑफ द रॉयल सोसायटी'मध्ये केला होता. मला हे फरक ओळखण्याचे मुद्दे श्री. जी. एफ. डाउडेसवेल यांच्या 'जर्नल ऑफ फिजिओलॉजी'मधील "व्हॅनेडियमच्या क्षारांच्या प्रभावाखाली यकृतामध्ये होणारे संरचनात्मक बदल" या शीर्षकाच्या लेखातून मिळाले. एका शब्दात सांगायचे तर, यात पेशींचा खरा नाश होतो, रंगद्रव्य बाहेर पडते आणि यकृताला सर्वाधिक फटका बसतो. माझ्याकडे फॅटी लिव्हर, धमन्यांचा एथेरोमा, बेसिलर धमनीच्या मार्गावर तीव्र वेदना, कपाळावर मोठे गडद रंगाचे डाग, तीव्र अशक्तपणा इत्यादी लक्षणे असलेला एक रुग्ण होता.
तर, माझा रुग्ण तेव्हा सत्तर वर्षांहून अधिक वयाचा होता, आणि त्याची प्रकृती स्पष्टपणे खालावत होती व तो मृत्यूच्या दारात उभा होता, जिथून कोणीही परत येत नाही. व्हॅनेडियमच्या वापरामुळे (होमिओपॅथिक नियमांनुसार निवडलेले, विद्राव्य अमोनियम क्षार वापरले). ती महिला पूर्णपणे बरी झाली आणि आता ऐंशीच्या जवळ असूनही तशीच आहे.